Iedere ochtend om 09:00h zetten we VHF 09 op om te luisteren naar de andere boten die zich aanmelden voor een mooring in paradijs. Omdat het van tijd tot tijd nogal hard waait, zijn er maar weinig boten die hun plekje willen opgeven en dus kan er niemand bij. Dat levert soms leuke gesprekken op van ontevreden cruisers die vinden dat ze ergens recht op hebben. Darcy handelt al dat verkeer super professioneel af. Soms roepen er wel 20 schepen op en dat levert heel wat uitzoekwerk op voor haar.

Darcy achter haar bureau

De afgelopen dagen hebben we afwisselend gezwommen op de droogvallende zandbanken of gewandeld door het park.  Die zandbanken zijn gigantisch en gemaakt van prachtig zuiver zand. Vaak zak je weg tot je enkels en dat levert weer een goede work-out op. Isabelle geniet duidelijk van haar wandelingetjes.

“Footprints in the sand”

Die wandelingen zijn flink uitdagend. Het ene moment loopt je over het strand, dan weer over rotsen, een drooggevallen mangrove moeras en daarna weer ben je rostige heuvels aan het beklimmen. Op het hoogste punt (Boo Boo hill) is een traditie ontstaan, alle boten laten op drijfhout een inscriptie achter. En dat levert een aardige verzameling op.

Gisteren zijn we weer een lange wandeling gaan maken en zelfs Katie heeft het helemaal zelf gelopen. Knap hoor. Andere keren is ze snel moe en dan mag ik haar dragen. Dat wordt dan best zwaar, maar is tegelijk ook wel weer een goede training.

Het is trouwens erg gezellig want we hebben veel andere boten ontmoet. We hebben samen gewandeld, geborreld (meervoud J) en op het strand een Pot Luck gehouden. Hier willen we nog wel even blijven.

Op één van de trails is een grote grot. Die grot werd vroeger geb ruikt als schuilplaats tegen de piraten. Nu is het voornamelijk entertainment voor ons. Uiteraard werd de grot tijdens de trail omgedoopt tot Goudmijn en moest Alec op zoek naar (piraten)goud. Helaas... niets gevonden.

De natuur is hier werkelijk schitterend, onder water maar zeker ook boven water. Regelmatig hebben we kolibries aan boord. Bij het Park Ranger kantoor hangt een suiker voederplaats en daar zijn grote getallen van Kolibries te vinden. De kids vinden het prachtig en het voeren van de vogeltjes is één van hun favoriete momenten van de dag.

Een ander dier van het park is hier ook in grote getallen maar is niet zo gemakkelijk te vinden. Overal zie je zijn tekens want het eiland is bezaaid met poepjes. ’s Nachts komen ze uit hun hol om eten te zoeken. Ik heb het hier over de Hutia. Dit hamstertje is bijna uitgestorven en komt alleen nog voor op drie eilanden in de Bahamas. Op Warderick Wells is dat een beetje uit de hand gelopen omdat er ca. 5000 Hutia’s leven. En dat kan de Flora niet aan. Ergens moet een balans gevonden worden.

Grappig genoeg zijn we hier niet de enige Nederlanders. Guus (in Amerika heet hij Pete omdat ze Guus niet kunnen uitspreken) woont in Florida en is nu hier aan het cruisen. Oorspronkelijk komt hij uit Gouda. Daarnaast zijn we iemand tegen gekomen die 10 jaar in Nederland heeft gewoond en de taal nog aardig beheerst. En er ligt hier ook een Zuid-Afrikaans stel. We kunnen dus stellen dat de tweede taal in Warderick Wells Nederlands is!