We zijn terug op de boot. Omdat
we een maand in een appartement in Gibraltar hebben gezeten met een laptop
hebben we niet iedereen een update kunnen sturen. De vaste computer had de
complete distributie lijst, de laptop niet. Wie geen updates heeft gekregen de
afgelopen maand en toch de belevenissen wil bekijken, kan het beste naar www.seawalk.nl gaan.
Wij hebben de laatste paar dagen
keihard moeten werken en we hebben beiden spierpijn. De afgelopen maand heb ik
de boot flink onderhanden kunnen nemen en ze ziet er weer prachtig uit. De vloer
is vers in de lak gezet, dus hebben we gisteren maar een katoenen (want
makkelijk te wassen) kleed gekocht om te zorgen dat vallend speelgoed de vloer
niet direct beschadigd.
Katie heeft een belangrijke
verandering doorgemaakt. Het praten gaat al stukken beter en zij heeft het
zingen ook ontdekt. Opmerkelijk is dat zij aangeeft dat ze klaar is om te
starten met “Pottie Training”. Ze kan al erg goed plassen en poepen op de WC.
Vooral de WC bril op de boot bevalt haar wel omdat die een stukje kleiner is dan
een reguliere WC bril. Zelf geeft ze soms aan dat ze iets voelt aankomen en dat
is voor ons een sein om haar zo snel mogelijk op de WC te zetten. Natuurlijk
gaan we er nog niet te fanatiek mee
om, daarvoor is ze nog te klein. Maar de start is er.
Isabelle heeft de wasmachine in
het appartement overuren laten draaien. Zelfs gisteravond heeft zij nog een paar
wasjes gedaan. En alles wat ook maar enigszins gewassen kon worden, is nu
gewassen. Zelfs de gordijnen op de boot moesten eraan geloven. Want vanaf nu
zijn we weer aangewezen op de wasserette of het handwasje. In Amerika hebben we
een “WonderWash” besteld. Dat heeft de vorm van een bol en de was komt onder
druk te staan waardoor het heel snel schoon zou moeten worden, zonder stroom en
met heel weinig water. Er kan zelfs 2 kg in, we zijn benieuwd.
De kinderen vinden het heerlijk
om weer op de boot te zijn. Katie vindt haar bedje prachtig maar heeft wel
moeite om te gaan slapen. Het lijkt een beetje op verlatingsangst, maar het zal
wel wennen zijn. Ik vertel gewoon een verhaaltje extra en blijf even zichtbaar
in de buurt. Alec heeft nergens last van en vind zijn bed heerlijk.
Het stormt in Gibraltar.
Eigenlijk heet deze wind een Levanter en hij waait met ca. 30 knopen (windkracht
7). Grappig genoeg is het wel droog. Maar de wind zorgt in de haven voor veel
swell. De boot draait dus fiks heen en weer. Daarom hebt ik dikkere landvasten
(i.e. touwen waar de boot mee vastligt aan de kade) gekocht met kettingen aan het eind. De
klemmen op de ponton zijn ontzettend ruw en hebben al vier landvasten van ons
kapot geschuurd. De boot ligt dus nu aan de ketting.
Isabelle en ik hebben beiden het
gevoel dat we weer thuis zijn, ondanks de intrinsieke nadelen van een kleine,
bewegende ruimte.
Home Sweet
Home
