Cartagena

Allereerst willen we vanuit hier iedereen een heel gelukkig en gezond 2005 toewensen en hopen dat het een verrassingsvol jaar zal worden voor iedereen.

Het is inmiddels alweer ruim een maand geleden dat we in Cartagena aankwamen en we verblijven nog steeds in Cartagena, waar het goed leven is. De eerste 2 weken hebben we voor anker gelegen in de baai bij Club Nautico. Sinds 3 weken liggen we aan de steiger, zodat we de nodige klussen aan de boot nog konden laten doen: de autopilot is gerepareerd, de timmerman is zijn 3^e week ingegaan en  levert prachtig werk, de koelkast functioneert, het zeil is aangepast. De SSB radio hebben we sinds deze week aan de praat wat nog niet meeviel, maar van levensbelang is in verband met de weersberichten die we nu eindelijk kunnen ontvangen. Deze week zullen de laatste klussen worden geklaard, naar verwachting en dan kunnen we ons op gaan maken voor vertrek.

Gelukkig is Cartagena een ontzettend leuke stad om te zijn, is het leven in de Club Nautico hier heel  gezellig en hebben de kinderen volop vriendjes en vriendinnetjes. Hun Engels en Spaans gaat met sprongen vooruit en dat is heel leuk om te horen.

Cartagena de Indias is een stad die ca. 500 jaar geleden door de Spanjaarden is gekolonialiseerd en de op één na oudste stad van Amerika is.  De stad bewaart een schat aan koloniale huizen, die met zorg geconserveerd zijn.

Het oude centrum van Cartagena is volledig ommuurd en bezit nog een aantal forten die de moeite waard zijn om te bekijken.

Zo bezochten wij samen met een groep cruisers van de jachtclub het San Felipe fort .

Wandeltocht naar het fort San Felipe                           Op het fort

Ook hebben we een ochtend met een gids door de oude stad gelopen en bezochten we deze week nog het Inquisitie museum en het Goud museum.

De stad is eigenlijk altijd levendig en je vindt er dag en nacht mensen op straat. Overdag zijn de straatjes gevuld met straatverkopers: naast de kraampjes met huishoudelijke artikelen, cd`s, slippers en schoenen e.d. zijn er ook volop kraampjes en handkarren met vers fruit, lekkere snacks en kun je langs de weg vers geperst limoensap of mandarijnensap kopen voor 0,10 Euro. Ook lopen er vrouwen rond met vers fruit dat in een grote schaal op hun hoofd gedragen wordt.

Kraampjes met van alles                                  In deze kastjes zijn horlogemakers aan het werk

Eten kost hier bijna niets. Vaak gaan we tussen de middag eten bij één van de vele restaurantjes waar je al voor ruim 1 Euro (3300 pesos is 1 Euro) een volledige maaltijd krijgt, incl. soep en een glaasje ijsthee. Daar kun je dus echt niet tegen koken, want je bent in de supermarkt meer kwijt dan wanneer je uit eten gaat, om nog maar niet te spreken van de inspanning om in een warme kombuis op een 2-pits gasstel een fatsoenlijke maaltijd te fabriceren.

Ja, het is een stad waar je je voor weinig geld kunt laten verwennen.

En in tegenstelling tot de drukte die je overdag in het oude centrum treft, zijn de straatjes `s avonds helemaal schoon geveegd en sfeervol verlicht en rijdend in een koets met lantaarntjes waar nog echte kaarsjes in branden waan je je een paar eeuwen terug in de tijd.

Colombia is een land waar de mensen, ondanks hun armoede en vaak 7 dagen in de week werken eigenlijk altijd vriendelijk en correct zijn. We hebben hier een constante gemoedelijke sfeer meegemaakt en een prima bediening. Soms zijn de straatverkopers wel opdringerig, maar als je daarmee leert omgaan, valt dat ook wel weer mee: gewoon niet kijken als je ze aanspreekt, dan ben je zo van ze af. Colombia is een luidruchtig land waar eigenlijk 24 uur per dag de muziek uit de boxen komt. Men houdt van feest vieren en dansen en vaak hoor je tot diep in de nacht wel ergens muziek vandaan komen.

En dan het vervoer. Een ritje met de bus is een belevenis. De deuren staan altijd open en op de treeplank hangt een jonge Colombiaan die schreeuwt waar de bus naar toe gaat, maar ook naar iedereen die hij kent roept. De chauffeur gluurt door een rijkelijk versierde voorruit, vaak voorzien van een soort drapperiën, gezeten op een draadstoeltje gemaakt van waslijn. Instappen doe je waar je wilt, even als uitstappen. Zo duurt een ritje dus een hele tijd, maar er is zoveel te zien dat het niet snel verveelt. Elke busrit kost 800 pesos, dat is ca. 0,25 Euro. Het maakt niet uit hoe lang je blijft zitten, prijzen zijn gelijk. Als je overstapt op een andere bus, betaal je weer 800 pesos.

Ook met de taxi hebben we ons veel laten vervoeren, want voor 3500 pesos zit je al in het centrum van de stad. Wat ook grappig is, dat zijn de brommertaxi`s. Je kunt dan achterop mee, krijgt een helm op je hoofd gepland en daar ga je. Een komisch gezicht vaak. Dan zijn er nog de fietstaxi`s, waar we nog niet in gezeten hebben omdat we het eigenlijk zielig vinden om zo`n man in de warmte zo hard te laten trappen, maar wat nog wel op het wensenlijstje van de kinderen staat. Ook zie je hier nog volop bakfietsen en handkarren waarmee mensen hun waar te koop aanbieden.

Een bus                                                           Handkar met verse vis

De sfeer in Club Nautico is zo gezellig dat het veel mensen moeite kost om hier weg te komen.  `s Morgens wordt er gratis koffie geschonken tot de thermoskannen leeg zijn. Er is vaak iets te doen. Zo hebben we hier al Thanksgiving gevierd met een heerlijk etentje, een wijnproefmiddag gehad, de verjaardag van de eigenaresse van de Club gevierd, evenals die van haar moeder afgelopen week. Eerste Kerstdag hebben we met een Pot Luck gevierd, waarbij iedereen iets meeneemt wat met elkaar wordt gedeeld. Wij hadden Hollandse appelmoes gemaakt de vlot in de magen verdween. Op Kerstavond werden er Christmas Carols gezongen, waarbij de kinderen een koor gevormd hadden. Ook deden Rebecca en ik een cursus sieraden maken en hebben we gezamenlijk de excursie naar het fort San Felipe gemaakt met gids Duran.

Het Club Nautico kerst-kinderkoor (R,F en J zijn ter herkennen aan de rode kerstmutsen)

Voor ons is dit de eerste keer eigenlijk dat we in aanraking komen met de Cruiserswereld en dan verbaas je je erover hoeveel mensen, waar ook vandaan, met hun zeilboot op weg zijn, ieder met een eigen verhaal. Je kunt ze eigenlijk in 4 groepen verdelen: de solozeilers, soms al wel meer dan 10 jaar onderweg, de echtparen die na hun (al dan niet vervroegd) pensioen zijn gaan varen (je ziet hier mensen van ver in de 60 elke morgen weer van hun boot af klauteren), de stellen zonder kinderen en dan de gezinnen. Wij zijn in de afgelopen weken met kinderen uit de USA, Argentinië, (Zuid) Afrika, Ierland, Engeland, Frankrijk, Spanje en Nederland geconfronteerd, waarbij een gezin uit de USA met 5 kinderen het grootste was en een gezin met 2 meisjes, ook uit de USA het langst onderweg is, nl. al 5 jaar. In het begin was het wel wennen voor Rebecca, Friso en Julia, omdat het niet meeviel om zich verstaanbaar te maken.

Julia en Lucia van de Omazey uit Engeland             Rebecca en Ella van de Jorja uit Ierland

Beide boten zijn onderweg naar Australië om zich daar uiteindelijk te gaan vestigen.

Inmiddels horen ze er helemaal bij en hebben ze enorme vorderingen gemaakt. Helaas zijn er veel meer meisjes dan jongens onderweg, dus Friso moet zich wat vaker alleen of ook met de meiden vermaken.

     Friso poolt heel graag!

Juul is de lieveling van de club. Mensen zijn helemaal weg van haar blonde koppie en innemende lach. Zodra ze `s ochtends de club inwandelt hoor je al: Juuulia (men spreekt haar naam hier op z`n Engels uit). En ze pikt enorm veel Spaanse en Engels woorden op, die ze lustig rondstrooit, soms in verkeerde volgorde en dan is iedereen prompt weer vertederd. Trouwens, de blonde koppies en blauwe ogen blijven overal waar je komt eigenlijk indruk maken, dus geen gebrek aan aandacht.

Het schoolwerk ligt nu even stil, omdat we Kerstvakantie hebben. Kerst was hier toch wel een hele andere ervaring.

Ondanks de uitzonderlijke hoeveelheid Kerstdecoraties, konden we maar moeilijk het kerstgevoel krijgen. De zon en het bedrijvige leven dat gewoon altijd maar doorgaat gaf ons toch niet zo`n kerstidee. We hebben wel een tak met lampjes en een verlichte kerstbal in de kuip gehangen en er waren meer boten die lichtjes hadden. Oud en Nieuw hadden we eigenlijk graag in de stad met de Colombianen gevierd, maar helaas werd Juul ziek op Oudejaarsavond en zijn we op de boot gebleven. Om 12 uur hebben we 2 vuurpijlen (flares) en een handfakkel afgestoken.

Na 12 uur zijn we nog wel even naar het restaurant gelopen waar we o.a. geproost hebben met Arjen, Marri en Chris (2) van de Bouskoura II uit Maarssen (!!) die hier ook liggen.  Hans is daarna nog wel de stad in gegaan, waar de hele nacht gefeest werd.

We hopen dat we binnen nu en 2 weken kunnen vertrekken, waarschijnlijk eerst naar de Islas Rosario die ook bij Colombia horen en van daaruit naar de San Blas eilanden in Panama. De San Blas eilanden worden bevolkt door de Kuna indianen, die nog op traditionele wijze leven en waar dus nog geen internetcafé te vinden is. Wij zullen gedurende die tijd geen e-mail kunnen ontvangen of de webdiary kunnen up-daten.